Roermond In Tune Stage op Weerstand Open Air
Ook dit jaar zijn we trots op onze eigen stage tijdens Weerstand Open Air – voor ons nu al een van de muzikale hoogtepunten van het jaar.
Zoals altijd staat ons podium volledig in het teken van lokaal talent en de kracht van de (Roermondse) popmuziek. En dat daar geen gebrek aan is, blijkt ieder jaar weer uit het grote aantal bezoekers dat voor ons podium samenkomt.
Een podium voor en door de regio – mis het niet!
Hét gratis (!) Roermondse festival met voor ieder wat wils zit er weer op. Dan hebben we het natuurlijk over Weerstand Open Air! Artiesten van diverse pluimage waren te zien en te horen op maar liefst zeven podia. Natuurlijk was Roermond In Tune er traditiegetrouw ook bij met een eigen podium. En het weer liet niets te wensen over, dus de dag begon al goed!
Exact om 13:00 uur trapte songwriter Annastatia met haar band af op de bühne van Roermond In Tune. Ze deed al eerder solo mee aan Kunstbende en Popsport Limburg. Er was nog niet zoveel publiek op de been, maar het enthousiasme onder het spelen was er bij Annastatia – gezegend met een karakteristiek stemgeluid – bepaald niet minder om. Na wat aarzeling de publieksparticipatie ook niet trouwens. Op enkele schoonheidsfoutjes na die voor de doorsnee bezoeker waarschijnlijk niet eens te horen waren een mooi voorproefje van wat ons muziekliefhebbers de rest van de festivaldag te wachten stond.
Het mooie aan zoveel podia, is dat direct na het slotakkoord van de ene band op het ene podium, de volgende band op een ander podium aan hun set begint. Dat gold afgelopen zaterdag ook voor de routiniers van From USA die stipt om 13:30 uur het publiek voor de mainstage de eerste stelletjes aan het dansen kreeg op hun coverklassieker ‘Brown Eyed Girl’. De rest van hun set die zich richt op de sixties, seventies en de vroege eighties, werd moeiteloos afgewerkt, zelfs met ‘Kung Fu Fighting’ tussendoor. Ach, als je al meer dan 25 jaar met zijn vieren in het vak zit, moet dat kunnen. Lekker hoor!
Snel terug naar de Roermond In Tune stage, waar de Panningse rockers van Right Back stonden te popelen om hun muziek door de speakers te laten knallen. Er is op deze plek al veel over hen geschreven, dus we laten het er nu even bij dat hun set wederom als een huis stond. From USA en afsluiter The Hillbilly Moonshiners uitgezonderd, stonden er op het hoofdpodium enkel tributebands geprogrammeerd. Te beginnen met Bruce Brothers die, je raadt het al, alles geven voor The Boss himself en zijn liedjes. Nu is uw verslaggever geen Springsteen-fan of -kenner, maar het klonk – zeker met de Horny Horns als blazers erbij, absoluut niet verkeerd.
En doorrrr… naar Brohlin op de Roermond In Tune stage, die indruk maakt met zijn inleving in zijn publiek en liefde voor de scene, maar vooral met zijn a capella ode aan ‘zien Remunj’. Enne? Ouch enne! De energie van Brohlin stroomde rechtstreeks door naar Californicated, de tribute van de Red Hot Chili Peppers. Ik bedoel natuurlijk ENERGIE met hoofdletters, want zelfs deze tributeband kreeg het voor elkaar om enkele moshpits te creëren.
Tussen het heen-en-weer-vliegen van mainstage naar Roermond In Tune stage en weer terug en dat negen uur lang, was er tussendoor tijd om even te relaxen bij de Jazz en Funk stage. Daar stond Jazzclub 14 uit Swalmen en omgeving op de bühne met enkele bekende gezichten: een Duitse tenorsaxofonist, vaste gast op alle jamsessies in de regio, en dwarsfluitiste Heleen van Rosmalen. Aan de overkant werd hetzelfde genre vertolkt door Lucy and The Heartbreakers als onderdeel van de Weerstand Sessies. Als compensatie – en vast ook als gehoorschadebeperkende maatregel – had de Azijnfabriek haar podium als enige binnen. Zonder de diehard metalfans op de tenen te willen trappen: dat was geen overbodige luxe, zullen we maar zeggen.
Oja, eten. Ook wel handig op een festival tussen de biertjes, wijntjes, frisjes en watertjes door, want tegen de klok van half zeven begint het maagje wel te knorren. Zoals het anno 2025 zo’n beetje ieder zichzelf respecterend festival betaamt, stond er een handvol foodtrucks op het terrein. Friet, burgers, pizza, Aziatisch: de keuze was reuze en het podium van de Weerstand Sessies kon prima dienstdoen als welkome zitplek, zo bleek. En dan is daar gelukkig accordeonist Dwayne Verheijden die er met zijn vrolijke klanken voor zorgde dat je na je maaltijd niet in een afterdinnerdip belandde.
En weer verder, want het programma was allesbehalve afgelopen. De jeugdige leden van Tribute to Toto kregen de handen op de mainstage absoluut op elkaar met hun naadloos kloppende vertolking en akelig goede meerstemmigheid van de klassiekers van de band uit Los Angeles. Na hun festivalseizoen gaan ze de diepte in met hun theatertour, die op 3 oktober aftrapt in de Oranjerie in Roermond. Komt dat alvast zien!
F.I.X. was de laatste band op de Roermond In Tune stage en zonder twijfel de meest memorabele. Ik kan geen andere lokale band opnoemen met een frontman met nóg meer charisma en zoveel liefde voor muziek en spelen. Met hun ietwat oversized broeken, wijd openstaande blouses en zonnebrillen herken je F.I.X. uit duizenden en waan je je zo weer tussen de psychedelische hippies uit de jaren ’60 en ’70. Met als klappers op de vuurpijl ‘Hocus Pocus’ van de Nederlandse band Focus én ‘Paranoid’ als eerbetoon aan de eerder die week overleden Ozzy Osbourne weet de band het héle publiek te omarmen. Volgend jaar mainstage. Deal?
Zo komt Weerstand Open Air 2025 tot een eind, maar niet voordat de Hillbilly Moonshiners iedereen van links naar rechts heeft laten bewegen. Ja, dat had dan weer niét gehoeven. Maar ach, als dat het enige is, waar hebben we het dan eigenlijk over.
Tot volgend jaar, want reken maar dat Roermond In Tune dan weer van de partij is!
