Voor het vierde jaar wordt er in een zijarm van de centrale laan van het Weerstand-terrein magie gecreëerd. De berkenbomen aan weerszijde van het Roermond in Tune-podium vormen nog steeds het prachtige groen-witte decor dat bezoekers verwelkomt en waar vijf talenten uit de stad en verre regio hun kunsten mogen vertonen.

Orbific
Het begint al vroeg in de middag met de jongste band van de dag. Orbific was op 4 juli te gast bij de Muziekloodz om hun eerste punk-funk-hardrock album ‘De Fruitmand’ te presenteren. Waar het toen knetterde van speelplezier en onbevangenheid lijkt er nu iets van zenuwen in de set te zijn geslopen voor dit, waarschijnlijk hun grootste, optreden. Het duurt een paar songs alvorens het drietal de draai weer heeft gevonden en de vitaminen figuurlijk en de appels letterlijk als vanouds over de bühne vliegen. Appels, kersen, pruimen en zelfs tomaten krijgen een fris en fruitige behandeling waarbij wordt opgemerkt dat die laatste helemaal geen fruit is. Voer voor filosofen!

SugarPunch!
Van de fruitschaal naar een portie suiker. Zoals altijd geeft de band uit Weert een hoogenergetisch roze-zwart optreden. Grappig is dat de roze kleur tot in de duct tape op het podium is doorgetrokken, wat aangeeft dat alle de details tellen. Van ‘Damn Honey’ tot aan afsluiter en bekendste song ‘I Want It All’ gaat de band er ondanks de warmte vol voor en klopt alles als vanouds. Het rockt en swingt zoals het dat eerder al deed op het Azijnfabriek-podium op een vorige Weerstand-editie. Totaalplaatje is nog steeds bijzonder, waarbij de de focus de rafelrandjes steeds scherper krijgt, beetje bij beetje. De vonkenregen voor het podium krijgt zo meer dan eens een spreekwoordelijke navolging op de planken. 

KiM LEE
Door een kleine miscommunicatie was niet doorgekomen dat KiM LEE de complete backline van het podium wil hebben. De rapper is natuurlijk ook een schilder. Een schilder met woorden die niet wil dat er al iets anders op zijn blanke canvas staat. Vanuit een leegte wil hij zijn kleurrijke verhalen brengen, secuur opgebouwd vanaf de grond. Deze keer worden de koele beats versterkt door prachtige strijkers van het Heritage Sinfonietta. Het voegt een ongekende melancholische diepgang toe aan de toch al zo dichterlijke teksten van KiM LEE. Het is alsof de schilder, om de vergelijking nog maar eens aan te halen, de meest luxe lijst vraagt voor zijn kunstwerk. Verhalen met kracht en emotie groots ingepakt op de Roermond In Tune stage.

Ray-Man & The Lizards
Kind aan huis bij de Azijnfabriek waar in het donker al een aantal keren de 70’s hardrock zijn beste heeft mogen geven. De felle zon verandert de kleur maar de impact wordt er op de Roermond in Tune-stage niet minder op. In tegendeel; de 30 graden die hier tussen de muren met gemak wordt behaald, lijkt eerder energie aan de groep te geven. De heerlijke melodielijnen, de goed gemixte saxofoon en kleding die ondanks de hitte uit periode-correcte lange broeken en bijpassende hemden bestaat. Ray-Man & the Lizards leeft rock n roll tot in de kleinste zwabberende broekspijp en donkere zonnebril.

Johnny Paimen
Zoals ook eerder op het Liverpool aan de Maas festival 2024 wordt Johnny Paimen als metalband aangekondigd. Er ligt echter zoveel meer diepte in de ruige performance verscholen. Er zit een dikke laag groovende rock onder die van links en rechts wordt versterkt met punkrock en natuurlijk wat metal. Een beetje dan! Met ‘For Those With…’ al ongeveer een jaar onder de gordel en nieuwe drummer Eddie achter de trommels groeit de band nog steeds. De songs, zoals voorgesteld op het genoemde album, muteren bij ieder optreden naar een sterker wezen. Frontman Elmo voelt dat als geen ander aan en brengt song na song en optreden na optreden het geheel dichterbij het ultieme Johnny Paimen geluid. En als dat bereikt is, wat dan? Dan is het tijd voor een nieuw album, waar de wandelgangen al over fluisteren. Lekkere afsluiter van een nieuwe bloemlezing van de Roermondse popscene op dit moment. Het enthousiaste publiek is daar het springende bewijs van. Martijn Welzen